Բոլորիս մոտ սպի մնաց կատարվածից հետո, այդ թվում նաեւ ծեծողների

Մեր զրուցակիցն է ՀՅԴ Արցախի «Արթուր Մկրտչյան» կոմիտեության նախկին անդամ, Հիմնադիր խորհրդարանի անդամ, ազատամարտիկ Քերոբ Ղազարյանը

Պարոն Ղազարյան, օրերս Բերձորում տեղի ունեցածն ի՞նչ հետևանք կարող է ունենալ: Ձեզ նույնպես ծեծի ենթարկեցին:

Այստեղ հատկապես իշխանական թևի գնահատականները կոշտ են, թե ինչու, օրինակ, պետք է ավտոերթ անցկացնել Ղարաբաղում, որ դա անբարոյականություն է և այլն:Ինձ համար տհաճ է այս մասին խոսելը, մեր աչքերի տակի կապտուկներն ընդհանուր իրավիճակի հետ կապ չունեն: Վատն այն է, որ մեր մեկ ժողովուրդը իրար դեմ է դուրս եկել, իրար են ծեծել, իրար են ջարդել-փշրել:Ես չգիտեմ`մտածված, թե առանց մտածելու են գնացել այս ոճրագործությանը, բայց հետևանքները շատ վատ են լինելու. աթոռի համար չի կարելի այսպիսի բաների գնալ: Այդ աթոռները ժամանակավոր են, մի աթոռի համար չի կարելի ժողովրդի ու ազգի ճակատագրի հետ խաղալ: Այն, ինչ պիտի այստեղ անեին ավտոերթի մասնակիցները, ոչ պետությանը, ոչ իրենց աթոռներին չէր սպառնում: Հասկանալի է, որ սա միտված էր ապագային, ու այսպիսի բան կազմակերպել մեր ժողովրդի գլխին, ապատեղեկատվություն տարածելով, թե ինչ հրեշներ էին եկողները, անթույլատրելի էր: Ես վստահ եմ, որ ԼՂՀ ոստիկանության աշխատակիցների մի մասն այդ թույնով էր լցված, որ կարողացան այդպես ջարդել ու փշրել: Ցավալի է, ի վերջո, նրանք էլ մեր հայրենակիցներն են, ինչ-որ մեկի ծնողն են, որդին են, հարազատն են: Մարդ իր հարազատին չի կարող թշնամի դառնալ: Այն թշնամությունը, որ մենք տեսանք այնտեղ, պատկերացնելու ու բացատրելու բան չի: Սա է ահավորը, ու ցավալի է, որ սա ձնագնդի էֆեկտ է ունենում: Մենք նույն ժողովուրդն ենք, նույն անցյալն ունենք, նույն ապագան ունենք, նույն բանակն ունենք: Սա սադրանք էր, որին պետք չէր ենթարկվել:Ինչ վերաբերվում է հնչող հայտարարություններին, թե անբարոյականություն է գնալ Արցախում ավտոերթ անցկացնել, հասարակությունը մի խոսք ունի` անբարոյականներն են ուրիշներին անբարոյական ասում, որ իրենք այդ միջավայրում շատ անբարոյական չերևան: Ինչ վերաբերվում է հայաստանցի-ղարաբաղցի տարանջատումներին, ես չեմ ուզում այդ թեմայով խոսել: Գուցե այստեղ, Ղարաբաղում ինչ-որ մեկը ցույց կտա իր անձնագիրը կամ դրամը և կասի, որ ինքը այլ պետության ներկայացուցիչ է: Էդ ինչպես է, որ իրենք գալիս են Հայաստան ու տարբեր պաշտոններ են զբաղեցնում, նախագահ են դառնում: Տեսեք, որ բարկացնում են, սկսում ենք բաներ ասել, որ չարժի ասել: Այդ աթոռները, որ մարդիկ այստեղ` Ղարաբաղում սարքել ու նստել են, չի նշանակում, որ մենք առանձին ենք: Այդ դեկորատիվ բաներին թող ոչ մեկը չխաբվի: Մենք նույն անձնագիրն ունենք, նույն դրամական միավորն ունենք, նույն բանակն ունենք, նույն լեզուն ու պատմությունն ունենք: Կարո՞ղ է այստեղ էլ Սիրիա ու Իրաք են ուզում սարքել, որ մենք իրար դեմ դուրս գանք: Սա՞ է նպատակը:

Բակո Սահակյանի մոտ  քննարկվել է տեղի ունեցածը, և նա հանձնարարել է ոստիկանապետին ծառայողական քննություն իրականացնել: Ձեր կարծիքով, տեղի ունեցածի համար ո՞վ պիտի պատասխան տա. ԼՂՀ իշխանությո՞ւնը, թե Հայաստանի:

Նայած թե ինչ հարթությունում ենք խնդիրը դիտարկում`քաղաքական, թե քրեական: Եթե քաղաքական հարթությունում, ապա քաղաքական դեմքերը պետք է պատասխանատվություն կրեն, որովհետև այն մարդիկ, որոնք կազմակերպել են այս ամենը, քաղաքական անձինք են: Սա միայն պետական մակարդակով կարելի էր կազմակերպել: Անհատ անձը կամ որևէ կազմակերպություն չի կարող նման բան անել, իսկ եթե կարողանա էլ, պետությունը պիտի խառնվի: Բա էլ ինչի՞ համար են ոստիկանությունն ու ԱԱԾ-ն՝ որ նման բաները կանխեն: Մենք դրա համար իրենց վճարում ենք: Այնինչ այդ ամենը հենց պետական կառույցները կազմակերպեցին ու իրականացրեցին: Այսինքն` կատարողները քրեական պատասխանատվություն պիտի կրեն, իսկ կազմակերպիչները` քաղաքական պատասխանատվություն:

Արցախում կատարվածն ինչպե՞ս են ընկալել, ի՞նչ հնարավոր հետևանքներ կարող է ունենալ:

Նախ չեմ կարծում, որ «Հիմնադիր խորհրդարանի» անդամներն ահաբեկված են տեղի ունեցածից հետո: Հարցն ավելի շատ հոգեբանական դաշտում է, որ բոլորիս մոտ սպի մնաց կատարվածից հետո, այդ թվում նաև ծեծողների: Ես համոզված եմ, որ երբ նրանց գիտակցությանը կհասնի, թե ինչ են արել, իրենց վրա էլ է դա ազդելու: Մեր տղաներն էլ կհիշեն սա ու չեն հասկանալու, թե ինչով արժանացան նման վերաբերմունքի: Նրանք Ղարաբաղի ազատագրության ակունքներում կանգնած մարդիկ են, որոնք առաջին օրից զենքը ձեռքին մասնակցել են ազատամարտին: Նրանցից շատերը մարտական խաչեր ու մարտական շքանշաններ ունեն: Մյուսներն էլ մեր պետության ու նրա ապագայի մասին մտածող մարդիկ են: Ինչ վերաբերվում է Ղարաբաղին, այստեղ կարծիքները տարբեր են` կախված իրենց տեղեկացվածության աստիճանից, նրանից, թե 10 օր շարունակ ներարկվող թույնը ինչ ազդեցություն է ունեցել կոնկրետ մարդկանց վրա: Մարդիկ կան, որ ծառայության մեջ են, իրենց պարտքն են կատարում: Այնպես որ, ես չեմ կարող ասել, որ Ղարաբաղում միանշանակ կարծիք կա տեղի ունեցածի մասին: Հետո Արցախում մի քիչ փակ հասարակություն է, որտեղ մարդիկ բաց չեն արտահայտում իրենց կարծիքները: Խորհրդային ժամանակների նման անկյուններում, խոհանոցներում խոսում են, բայց բարձրաձայն չեն խոսում: «Հիմնադիր խորհրդարանի» նպատակներից մեկն էլ այդ տաբուն ջարդելն էր, որ ղարաբաղցիներն էլ կարողանան օգտվել սահմանադրական իրենց իրավունքներից, խոսքի ազատությունից,  ազատ տեղաշարժման իրավունքից: Նրանք ոչ խաղաղություն, ոչ պատերազմ իրավիճակում են ապրում, բայց դա չի նշանակում, որ նրանց պետք է իրավունքներից զրկել, ստիպել ապրել այնպես, կարծես համակենտրոնացման ճանբարում են և կարծիքի իրավունք չունեն:Իսկ առանց Բաղրամյան 26-ի թույլտվության կարո՞ղ էր նման դեպք տեղի ունենալ:

Ես չեմ կարող ասել՝ պատվերը Երևանից է եղել, թե այստեղ են մտածել, Երևանի համաձայնությունն են ստացել: Ես չեմ կարծում, որ Ղարաբաղն ինքնագլուխ, այս մակարդակի ու այս չափի քայլի է գնացել: Բոլորի համար էլ հասկանալի է, որ նման բաներն առանց Երևանի չեն լինում:

Նյութի աղբյուրը՝ lragir.am

 

Share Button